منوی سایت

زخم مزمن چیست؟

زخم هایی که دیر بهبود می یابند و یا بهبود نمی یابند را زخم های مزمن می نامند. برخلاف زخم های حاد ، زخم های مزمن از محیط ویژه ای برخوردار هستند. ایسکمی ، هیپوکسی یا عفونت مهم ترین ویژگی محیط زخم مزمن است. اگر یک زخم در مدت زمان سه ماه بهبود نیابد ، می توان آن را زخم مزمن نامید. زخم های مزمن شامل زخم  پای دیابتی ، زخم های فشاری ، زخم های وریدی ، زخم ایسکمیک ، زخم های ناشی از واسکولیت مختلف است. زخم های مزمن همچنین ممکن است به دلیل رادیو نکروز بافت نرم پس از رادیوتراپی و دفع برخی از داروهای شیمی درمانی ایجاد شود.

درمان زخم مزمن

علل شایع زخم های مزمن چاقی ، استعمال سیگار ، سوء تغذیه ، پیشرفت سن ، کمبود ویتامین ها و عناصر کمیاب ، بدخیمی ، شیمی درمانی و رادیوتراپی ، مصرف داروهای سرکوب کننده سیستم ایمنی ، استفاده از استروئید و ضد انعقاد خون است. با این حال ، یک زخم بدون دلایل کلی می تواند مزمن شود. در این حالت ، عوامل محلی که مربوط به محل زخم هستند ذکر شده است. ترمیم زخم ممکن است به دلیل عوامل موضعی از قبیل جریان خون ناکافی ، کشش بیش از حد پوست ، بسته شدن نامناسب زخم جراحی ، تخلیه ناکافی وریدی ، وجود جسم خارجی ، وجود عفونت و تحرک محل زخم به تأخیر بیفتد.

انواع زخم مزمن:

زخم هایی که در مدت معینی بهبود نمی یابند و اغلب عود می کنند ، زخم های مزمن نامیده می شوند. این زخم ها می توانند به عنوان شواهد بصری از یک بیماری زمینه ای مانند فشار بر روی بافت ها ، گردش خون ضعیف یا تغذیه نامناسب دیده شوند. زخم های فشاری ، زخم های وریدی پا و پای دیابتی نمونه هایی از زخم های مزمن هستند. برای درمان موفقیت آمیز زخم های مزمن ، فرد باید به طور کلی معاینه شود. علاوه بر این ، مراقبت دقیق از زخم موضعی ، درک روند بهبود زخم ، اطلاع از پانسمان های مدرن و تنظیم و کنترل دلایل اساسی زخم مورد نیاز است.

زخم های دیابتی:

بیماری مزمن دیابت ، به مرور زمان به بافت های عروقی و عصبی آسیب می رساند. اختلالات گردش خون در رگ ها باعث ایجاد زخم ها به ویژه در ناحیه پا می شود. از آنجا که زخم های باز شده متأسفانه دیر متوجه شده اند ، مراقبت از زخم یک روند طولانی را شامل می شود. در درمان زخم باید قند خون تحت کنترل باشد ، پای مصدوم در سطح قلب نگه داشته شود ، وجود عفونت ، بافت های نکروتیک و مراقبت و پانسمان مناسب زخم مطابق خصوصیات زخم باید انجام شود.  درمان طول می کشد و به صبر نیاز دارد.

زخم های ناشی از اختلال در گردش خون:

بیماری های ناشی از اختلالات گردش خون مانند بیماری برگر و تصلب شرایین ، که به ویژه به دلیل مصرف سیگار ایجاد می شود ، منجر به انسداد عروق می شود. انسداد ورید با زخم پا مرتبط است.  در موارد پیشرفته ، متأسفانه می تواند منجر به قطع پا شود. چنین بیماری هایی زخم معمولاً عمیق است و نیاز به درمان طولانی مدت دارد.

زخم های واریسی:

علت اصلی این زخم ها که بیشتر در مچ پا و قسمت قدامی ساق پا مشاهده می شود پیشرفت واریس های ایجاد کننده مشکلات گردش خون است. درمان واریس دشوار است و نیاز به درمان با نظر متخصص دارد. این زخم ها باید تحت نظر متخصص پیگیری شود و به طور مناسب درمان شود. پانسمان مناسب زخم انجام شود و در صورت لزوم ، درمان با مداخله جراحی انجام شود.

زخم های فشاری:

زخم های ناشی از فشار در تماس با تختخواب یا صندلی به دلیل دراز کشیدن در همان موقعیت و یا استفاده از صندلی چرخدار برای مدت طولانی در بیماران وابسته به بستر است. فشار حاصل شده به عنوان قرمزی رخ می دهد و در صورت عدم درمان ، ممکن است به زخم تبدیل شود.

زخم های ناشی از ضربه جسمی:

صدمه به بافت ها یا اعصاب ناشی از عوامل بیرونی مانند افتادن ، تصادف و ضربه آسیب های جسمی است. بلافاصله پس از تروما ، اولین مداخله بیمار توسط متخصص انجام می شود و در صورت لزوم بسته به شدت تروما و آسیب ، می توان مداخله جراحی نیز انجام داد. اگر متخصص ، زخم را بعد از عمل یا بدون نیاز به مداخله جراحی با پانسمان و مراقبت از آن درمان کند ، لازم است مراقبت های لازم و پانسمان را زیر نظر متخصص انجام داد.

زخم های سوختگی:

سوختگی های درجه ۱ و ۲ روزانه و به مدت ۳-۲ روز بسته به شرایط سوختگی پانسمان می شود. بهبود با سن بیمار و وضعیت زخم ارتباط مستقیم دارد.

زخم هایی که بعد از جراحی بسته نمی شوند:

اگر در زخم هایی که به دلیل جراحی ایجاد می شوند ، مراقبت و پانسمان مناسب انجام شود ، بهبود در ۶-۳هفته مشاهده می شود. بسته به شرایط زخم ، پانسمان هر روز یا  یک روز در میان انجام می شود.

درمان زخم مزمن

درمان زخم مزمن:

در بیماران دارای زخم های مزمن ، بیماران و زخم ها اغلب معیارهای مراقبت را برآورده نمی کنند ، بنابراین روش های درمانی کمکی برای دستیابی به بهبود زخم ، کوتاه کردن روند بهبود  و جلوگیری از آسیب ایجاد شده است. یکی از این روش ها ، اکسیژن درمانی پرفشار است.

 اکسیژن درمانی پرفشار:

یک درمان پزشکی است که ۱۰۰٪ اکسیژن به آن داده می شود و درمان با اکسیژن در سطح دریا ، ۳-۲ برابر فشار جوی انجام می شود. به عبارت دیگر ، به منظور اینکه هموگلوبین موجود در خون بتواند مولکولهای اکسیژن بیشتری را به بافت ها منتقل کند، در یک محیط بسته  تحت فشار   ۲.۵ اتمسفر انجام می شود.

در تحقیقات نشان داده شده است که وقتی اکسیژن٪ ۱۰۰ تحت فشار زیاد استنشاق شود ، میزان اکسیژن موجود در خون تمیز به بافت ها تا ۲۰ برابر افزایش می یابد. با افزایش فشار اکسیژن در بافت ها:

  • سلول هایی که به دلیل کمبود اکسیژن قادر به عملکرد نیستند پشتیبانی می شوند
  • رشد عروقی جدید و تولید مواد برای ترمیم زخم افزایش می یابد.
  • از رشد باکتری هایی که در یک محیط عاری از اکسیژن رشد می کنند جلوگیری می کند و اثر بخشی برخی از سموم آزاد شده توسط آنها را کاهش می دهد.
  • مسمومیت سطح سلول در مسمومیت با دی اکسید کربن را کاهش می دهد.

Source: www.ankarayarabakim.com

درباره کلینیک زخم پلاس

کلینیک زخم پلاس، با بهره‌گیری از مجرب‌ترین درمانگران زخم کشور و اولین مولف درسنامه روش‌های نوین درمان زخم، در صورت نیاز، همواره مشتاق کمک به شما عزیزان گرامی است.

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *