منوی سایت

مدیریت زخم پای دیابتی

استفاده مداوم و مؤثر از پانسمان برای حصول اطمینان از مدیریت بهینه  و درمان زخم پای دیابتی ضروری است. مفهوم محیطی تمیز و مرطوب برای زخم به طور گسترده پذیرفته شده است. مزایای این روش عبارتند از: پیشگیری از کمبود آب (دهیدراته شدن) بافت و مرگ سلولی، تسریع آنژیوژنز و تسهیل در تعامل عوامل رشد با سلول های هدف. علاوه بر این یافته ها نشان دهنده آن هستند که بیماران در زمان استفاده از پانسمان های زخم مرطوب ناراحتی کمتری را تجربه می کنند. مفهوم اینکه محیط زخم مرطوب باعث افزایش خطر ابتلا به عفونت می شود،کاملا بی اساس است. اگر چه بسیاری از محصولات مراقبت از زخم در بازار موجود است که بهبود زخم در محیط مرطوب را فراهم می کنند، گازهای سالین نرمال (آب نمک) مرطوب به خشک به عنوان روش استاندارد مراقبت از زخم باقی مانده است.

 

 

مفهوم آماده سازی بستر زخم نشان دهنده یک جهت رویکردی جدید در روش های مراقبت از زخم است. آماده سازی بستر زخم عمدتا فراهم آوردن بستر زخمی سالم از طریق مدیریت سطح باکتری و رطوبت در زخم را شامل می شود. آماده سازی بستر زخم معمولا با هدف تبدیل محیط مولکولی و سلولی زخم مزمن به زخم حاد صورت می پذیرد.

دبریدمان جراحی به عنوان استاندارد طلایی برای آماده سازی بستر زخم محسوب می شود، زیرا به اندازه کافی بافت نکروتیک (مرده)، بار باکتریایی و احتمالا سلول های تغییر یافته فنوتیپی که ممکن است با فرایند بهبود تداخل داشته باشند را کاهش داده و تورم و زهکشی را کاهش می دهد، و بستری تمیز، قرمز و گرانوله برای زخم به وجود می آورد.

بسیاری از متخصین زخم حامی استفاده از محصولات زخم ضد میکروبی هستند که ممکن است حاوی نقره یا ید باشند. علیرغم استفاده گسترده از این پانسمان ها، هیچ کارآزمایی بالینی تصادفی و کنترل شده ای برای ارزیابی اثربخشی بالینی آنها در پیشگیری یا ریشه کنی عفونت انجام نشده است. علاوه بر این مطالعات اخیر نشان داده است که پانسمان های مدرن زخم از جمله زغال فعال، آلژینات، اسید هیالورونیک، هیدروفیبر، هیدروژل، هیدروکلوئید، کلاژن، آنزیم پروتئولیتیک، فوم ها، غشای نیمه رسانا و پانسمان نقره، نتایج مشابهی را در مقایسه با روش سنتی گاز مرطوب برای بهبود زخم ارائه کرده اند. با این حال با توجه به نظر نویسندگان این مقالات، این محصولات ممکن است در آماده سازی بستر زخم برای استفاده از محصولات مراقبت زخم پیشرفته مانند معادل پوست زنده استفاده شود.

 

محصولات پیشرفته مراقبت از زخم

محصولات مراقبت از زخم پیشرفته در پاسخ به نیاز به تقویت روش های درمانی بهبود کامل زخم دیابتی توسعه یافته اند. نقص های پاتوفیزیولوژیکی مانند کاهش تولید فاکتورهای رشد و عدم فعالیت سلولی منجر به توسعه محصولاتی می شود که به این کمبودها می پردازند. محصولاتی که در این رده قرار دارند شامل فاکتورهای رشد پلاکتی نوترکیب و جایگزین های بیولوژیکی پوستی هستند.

فاکتور رشد پلاکتی انسانی نوترکیب BB تنها عامل رشدی است که تا به امروز توسط FDA برای درمان زخم های پای دیابتی تأیید شده است. مشخص شده است که سطوح PDGF در زخم های مزمن کمتر هستند. استفاده از ژل bekaplermin به همراه روش های درمانی استاندارد مراقبت از زخم به خوبی عمل می کند و میزان کامل بسته شدن زخم را افزایش داده و زمان مورد نیاز جهت بهبود کامل زخم را کاهش می دهد. علاوه بر این مشخص شده که استفاده از ژل becaplermin برای کاهش زمان بهبود زخم در بیماران مبتلا به نارسایی کلیوی که طی آن زخم به سختی درمان می شود، موثر است.

معادل های پوستی زنده (LSE) جایگزین های پوستی زیست محیطی مورد تایید FDA برای زخم های پای دیابتی است. در حالی که مکانیزم عمل دقیق LSE به طور کامل مشخص نشده است، باور افراد بر این است که بهبود زخم به این دلیل است که LSE زخم را با پروتئین های ماتریکس خارج سلولی پر می کند و در نتیجه فاکتورهای رشد و سیتوکین هایی را که برای بهبود زخم ضروری هستند را تولید می نماید. بعلاوه اجزای ماتریکس همچنین ممکن است استخراج سلول ها را به زخم تسهیل داده و ترمیم زخم را بهبود بخشد.

معادل های پوستی زنده می توانند در یک محیط نیمه استریل (به عنوان مثال، مطب) استفاده شوند. پایه ی بستر زخم باید برای تحریک گرانوله آماده باشد؛ میزان بافت فیبروتیک یا نکروتیک باید به حداقل یا صفر برسد. سپس یک پانسمان مرطوب و غیر چسبنده اعمال می شود و برای ۳-۵ روز باقی می ماند. در اولین تعویض پانسمان، حضور LSE ممکن است در بستر زخم مشهود باشد.

محصولات پیشرفته مراقبت از زخم مورد انتقاد قرار گرفته اند، زیرا این محصولات گران هستند و در زمانی که استفاده از روش های استاندارد مراقبت از زخم، مانند پانسمان های گاز سالین نرخ بهبود خوبی را فراهم می کنند، لزومی برای استفاده از این روش ها وجود ندارد. ثابت شده است که درصد تغییر در زخم پای دیابتی پس از ۴ هفته، شاخص خوبی برای بهبود زخم در ۱۲ هفته است. با توجه به مطالعات اخیر در مورد پروتکل های مبتنی بر شواهد برای درمان زخم پای دیابتی، باید مراقبت های پیشرفته زخم در مواردی که مراقبت های سنتی در کاهش ۵۰٪ ای زخم پس از یک دوره درمان ۳ هفته ای موفق نبوده اند، مورد توجه قرار گیرد.

 

وکیوم تراپی و اکسیژن تراپی زخم

استفاده از دستگاه های وکیوم تراپی (NPWT) ممکن است در درمان زخم های مزمن مفید باشد، زیرا ممکن است تورم را کاهش دهند، باکتری را از بین ببرند، و لبه های زخم را برای بسته شدن زخم به سمت هم بکشند. بنابراین استفاده از آنها باید زمانی که درمان های دیگر موثر نیست مورد توجه قرار گیرد. در نهایت اکسیژن درمانی با فشار بالا (HBOT) ممکن است سودمند باشد، زیرا ثابت شده است که میزان قطع عضو در بیماران مبتلا به زخم پای دیابتی ایسکمیک را کاهش داده است.

 

source: woundsresearch.com

 

دکتر زخم :

درمان زخم پای دیابتی

 

درباره کلینیک زخم پلاس

کلینیک زخم پلاس، با بهره‌گیری از مجرب‌ترین درمانگران زخم کشور و اولین مولف درسنامه روش‌های نوین درمان زخم، در صورت نیاز، همواره مشتاق کمک به شما عزیزان گرامی است.

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *