منوی سایت

۷ میلیون بیمار دیابتی در ایران زندگی می کنند. یک پنجم از این بیماران زخم پا دارند. بنابراین، تقاضای رو به افزایش برای درمان زخم وجود دارد. در مدیریت دیابت مراقبت از پا هم از طرف بیمار و هم متخصص می تواند بیماری را آسان تر کند و از قطع عضو جلوگیری کند.

دیابت نه تنها یک اختلال متابولیکی است، بلکه بیماری است که باعث اختلالات بسیاری می شود. با توجه به افزایش تعداد دیابت در ۲ سال گذشته، مراقبت پرستاری از زخم به عنوان یک زمینه جداگانه مورد توجه قرار گرفته است.  واضح است که دیابت کنترل نشده پس از یک دوره طولانی مدت مثلا پس از ۱۰ سال هشدار دهنده است و در دوره بعدی روش های مختلفی برای حفاظت از بیمار از اثرات بیماری معرفی شده است. دیابت کنترل شده دیگر بیماری نیست  و کارهایی وجود دارد که بیمار باید انجام دهد. داروهای دیابت باید به طور مرتب استفاده شوند، ورزش نباید از زندگی خارج شود، به رژیم غذایی باید توجه کند. اگر این اتفاق بیفتد، دیابت دیگر کابوس نیست. اما اگر نتواند آن را کنترل کند، اگر HbA1c بالا باشد در این وضعیت بیماران  چشم ها و کلیه ها را از دست می دهند و بسیاری از اندام های دیگر می توانند آسیب های برگشت ناپذیری داشته باشند.

آیا آمپوتاسیون تصمیم اولیه است

برای پایی که می تواند در عرض ۲۰-۱۵ روز بهبود یابد  ۳ ماه  زمان می تواند صرف شود:

دیابت به طور خاص باعث انسداد در عروق زیر زانو می شود و گانگرن در بیماران شروع می شود که در این صورت سونوگرافی داپلر برای کنترل عروق مورد نیاز است. در یک، دو یا سه شریان که زیر زانو قرار دارد و پا را تغذیه می کنند در اثر دیابت تنگی پیشرفته و انسداد  وجود دارد و اثرات منفی آن در بیمار دیده می شود. به علت وجود گانگرن ممکن است پا قطع شود. بنابراین آیا آمپوتاسیون سرنوشت است؟ آیا تصمیم اولیه ای است؟ بیماران زیادی وجود دارد که تصمیم به آمپوتاسیون می گیرند. با از بین بردن بافت های مرده بسیار کوچک و یا حذف چند انگشت ، می توانیم اندام بیمار را حفظ کنیم . بنابراین، قبل از تصمیم گیری برای آمپوتاسیون باید چیزهای زیادی را انجام دهید. تصمیم گیری در مورد آمپوتاسیون باید پس از گفتن انجام دادم اما نشد باشد. دیابت می تواند سبب اختلال در اعصاب شود. باعث نوروپاتی می شود. به همین دلیل بیماران دیابتی   قطع پاها یا زخم را متوجه نمی شوند. فقط  باید با چشم خود ببینند. چون که احساسات خیلی ضعیف هستند. حتی دانه های کوچکی از شن و ماسه می تواند عفونت ایجاد کند و باعث زخم های بسیار پیشرفته شود. به همین دلیل پاها باید روزانه با یک آینه بررسی شوند. تشخیص در مراحل اولیه بسیار مهم است.  هنگامی که زخم برای مدت بسیار طولانی باقی می ماند، نه تنها به بافت بلکه به استخوان  نیز پیشرفت می کند. فرایند درمان طولانی می شود. روش های جراحی می تواند انجام شود. و در نتیجه برای پایی که می تواند در عرض ۲۰-۱۵ روز بهبود یابد  ۳ ماه  زمان می تواند صرف شود.

ترشح کم تر فاکتور رشد اپیدرم، بهبود زخم را به تاخیر می اندازد:

قند تنظیم نشده سبب زخم پا، آسیب به اعصاب پا  به خصوص انسداد رگ های زیر زانو می شود. با افزایش سطح HbA1c ، هورمون رشد پوست که زخم را بهبود می بخشد،  فاکتور رشد اپیدرم کم تر ترشح می شود. زخم ها بهبود نمی یابند و خطر عفونت افزایش می یابد.

درمان زخم یک کار تیمی است:

درمان زخم به طور کامل یک کار تیمی است. چون که ورید بیمار باز می شود، قند و رژیم غذایی تنظیم  می شود و اگر عفونت باشد درمان می شود. در ضمن، واحد مراقبت زخم در یک نظم مشخص زخم را کنترل می کنند  و به این ترتیب نتیجه بهتر به دست می آید.  اگر بیمار مبتلا به زخم پای دیابتی به ما  مراجعه کند، ما با توجه به پروتکل  آزمایشاتی را درخواست می کنیم. چگونگی تأثیر دیابت در یک فرد را بررسی می کنیم. HbA1c بیمار چند است؟ مقادیر عفونت بیمار ؟ وضعیت کلیه بیمار چگونه است؟ وضعیت رگ های زیر زانو چگونه است؟ نوروپاتی وجود دارد؟ رادیوگرافی پا برای اندازه گیری زخم استفاده و وجود عفونت استخوانی کنترل می شود. هموگلوبین بیمار درخواست می شود. شمارش خون باید خوب باشد، زیرا خون از سلول های ساختاری پشتیبانی می کند. اگر HbA1c بالا باشد، متخصص تلاش می کند که قند خون بیمار را نرمال کند. از آنجا که اگر HbA1c بیمار بالا باشد، هورمون بهبود زخم کمتر ترشح می شود و عفونت در آن بیمار به سختی  درمان می شود. پس از آنکه کشت از بیمار گرفته شد، متخصص  بیمار را می بیند و درمان آنتی بیوتیکی مناسب را آغاز می کند. از آنجا که آنتی بیوتیک ها از کلیه ها دفع می شود، بیمار نیاز به انتخاب داروی مناسب دارد.

آیا آمپوتاسیون تصمیم اولیه است

قارچ ناخن و زخم هرگز نباید کنار یکدیگر باشند:

متخصص، روند حذف بافت های مرده، ترمیم پوست و حذف استخوان های آلوده را ارزیابی می کند. قارچ و زخم ناخن نباید در کناریکدیگر باشد چون، قارچ روی لنف ها تاثیر می گذارد. از آنجا که اختلال عروقی و گردش خون وجو دارد، حداقل باید برای محافظت از گردش خون لنفاوی قارچ را درمان کنیم. از آنجا که هم عفونت و هم بهبود زخم را می توان با اکسیژن بسیار سریع تر انجام داد، اگر در ورید ها مشکلی وجود داشته باشد، با اکسیژن پرفشار درمان می شود. کشیدن ناخن راه حل نیست. لازم است که بستر ناخن را اصلاح کنید تا اطمینان حاصل شود که ناخن سالم است.

قبل از تصمیم گیری برای آمپوتاسیون خوب فکر کنید:

هر ۲۰ ثانیه در جهان، پای یک انسان قطع  می شود. بریدن پای یک فرد، فقط حذف اندام بیمار از بدن نیست. زندگی بیمارانی که قطع عضو دارند کوتاه می شود. پس از ۵ سال، ۵۰ درصد از بیماران می میرند.

بیمار مجبور به استفاده از صندلی چرخ دار می شود. با تصمیم گیری برای قطع عضو، بیمار و بستگان او می توانند از بهره وری به مصرف کننده تبدیل شوند. بنابرین قبل از تصمیم گیری برای آمپوتاسیون خوب فکر کنید. اگر پس از اعمال کلیه روش های درمان هنوز نتیجه  ای حاصل نشود  و اگر به وضعیت کلی بیمار آسیب رسانده شود، تصمیم قطعی شود.

Source: www.hospitalmanager.com

درباره کلینیک زخم پلاس

کلینیک زخم پلاس، با بهره‌گیری از مجرب‌ترین درمانگران زخم کشور و اولین مولف درسنامه روش‌های نوین درمان زخم، در صورت نیاز، همواره مشتاق کمک به شما عزیزان گرامی است.

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *