آماده سازی بستر زخم رویکرد سیستماتیکی است که پزشکان برای شناسایی و حذف موانع در روند بهبود زخم استفاده می کنند. هدف این رویکرد ایجاد یک محیط بهینه برای بهبود زخم با تمرکز بر تمام اجزای حیاتی، از جمله دبریدمان، تعادل باکتریایی، مدیریت اگزودا و همچنین در نظر گرفتن وضعیت کلی سلامت بیمار و اینکه چگونه ممکن است بر روند درمان زخم تأثیر بگذارد.

مدیریت بافت:

مدیریت بافت بر زنده ماندن بافت‌های درون بستر زخم تمرکز دارد. اگر مشاهدات بالینی وجود بافت غیرقابل زنده، نکروزه یا عفونی را که مانع از روند بهبود می شود، تأیید کند، دبریدمان برای از بین بردن بافت غیرقابل زنده توصیه می شود.

آماده سازی بستر زخم جهت درمان قطعی زخم

اهداف دبریدمان زخم برداشتن بافت نکروزه و بقایای زخم، تحریک زخم، بازرسی بافت زیرین، حذف اگزودا و ارتقاء التیام است.
روش های دبریدمان عبارتند از:

  • خودکار
  • آنزیمی
  • بیولوژیکی
  • جراحی
  • دبریدمان مکانیکی

روش‌های دبریدمان باید از نظر سلامت بیمار، صلاحیت متخصص مراقبت از زخم، نوع بافت )نکروز، اسکار سخت و غیره)، وجود بیوفیلم، محل زخم، وجود ایسکمی، و استفاده از سرکوب‌ کننده‌های ایمنی ارزیابی شود.

التهاب و عفونت:

زخم عفونی باعث ناراحتی و درد بیمار شده و روند بهبود را به تاخیر می اندازد. اگرچه اغلب تنها بر بار باکتری تأکید می شود، مقاومت میزبان باید در هنگام تعیین خطر عفونت در نظر گرفته شود. این مقاومت در اثر تغذیه نامناسب و پرفیوژن بافتی، سیگار کشیدن، مصرف مواد، بیماری های همراه و داروها کاهش می یابد.

درمان عفونت باید با بهبود مقاومت میزبان با ترویج تغذیه سالم، تشویق به ترک سیگار و رسیدگی به شرایط پزشکی زمینه ‌ای مانند دیابت آغاز شود.

مداخلات برای کنترل التهاب و بار زیستی عبارتند از:

  • دبریدمان برای برداشتن بافت های از بین رفته
  • پاکسازی زخم با پاک کننده های مناسب زخم غیر سیتوتوکسیک
  • استفاده از داروهای ضد میکروبی موضعی مانند پانسمان های آغشته به مواد ضد میکروبی یا ضد باکتریایی
  • آنتی بیوتیک ها به طور مناسب برای عفونت های سیستمیک نشان داده شده اند

تعادل رطوبت:

برای متعادل کردن سطوح رطوبت یک زخم، پزشکان باید بستر زخم را گرم و مرطوب نگهداری کنند. این محیط اجزایی را در بستر زخم تحریک می کند که تأثیر مثبتی بر بهبود دارند، مانند فاکتورهای رشد. اگرچه حفظ یک محیط مرطوب برای بهبود زخم بهینه است، اما تعادل ظریفی است. سطح ترشح بیش از حد می تواند منجر به خیساندن لبه های زخم و تخریب بافت شود. تصور می شود که این بافت های آسیب دیده تشکیل بیوفیلم را به عنوان یک منبع غذایی بالقوه تقویت می کنند، بنابراین جلوگیری از تشکیل آنها ضروری است.

برای اطمینان از تعادل یکنواخت سطوح رطوبت در داخل زخم، از پانسمان هایی استفاده کنید که رطوبت را به محل زخم می دهد و زهکشی اضافی را جذب می کند.

پانسمان های مراقبت از زخم که می توانند برای تعادل رطوبت بهینه استفاده شوند عبارتند از:

  • فیلم های شفاف: به حفظ رطوبت در بستر زخم کمک می کند و اجازه تبادل گاز را می دهد در حالی که در برابر مایعات و باکتری های خارجی غیرقابل نفوذ باقی می ماند.
  • هیدروکلوئیدها: دبریدمان اتولیتیک را در زخم‌های خشک تا متوسط تخلیه می‌کنند و به پیشگیری از عفونت کمک می‌کنند.
  • هیدروژل ها: به زخم های خشک، رطوبت را اضافه می کنند زیرا پانسمان های چسبناک مبتنی بر آب هستند.
  • فوم ها: برای بهبود و مدیریت سطوح اگزودای متوسط تا سنگین در زخم های با ضخامت جزئی یا کامل استفاده می شود.
  • آلژینات ها: برای رسیدن به تعادل رطوبت مناسب، ترشحات متوسط تا سنگین را جذب می کنند
  • پلیمر فوق جاذب: مقدار زیادی مایعات را در زخم های با زهکشی شدید بدون خشک کردن بستر زخم جذب می کند.

دبریدمان زخم

لبه اپیتلیال:

مشاهده کامل لبه های زخم و پوست اطراف زخم برای تعیین اینکه آیا بهبود زخم در حال پیشرفت نیست ضروری است. مشاهدات زیر می‌تواند تأیید کند که آیا لبه‌های زخم به‌ طور طبیعی پیش می‌ روند:

  • وجود لبه های پیچیده
  • پیشرفت لبه ها
  • پینه
  • وجود پوسته پوسته، خشکی پوست، اگزما، پسوریازیس، سوزش، خارش و حساسیت در پوست اطراف زخم

مداخلات برای لبه های غیر پیشرونده یا برای لبه های پچیده یا پینه دار عبارتند از:

  • دبریدمان
  • مدیریت عفونت
  • مدیریت دور زخم

بازسازی و ترمیم:

هنگامی که متخصصان در مرحله ترمیم و بازسازی هستند، باید به زخم هایی که به سختی التیام می یابند رسیدگی کنند. هدف این است که با ارائه ماتریکسی برای حمایت از نفوذ سلولی، تحریک فعالیت سلولی با استفاده از مولکول های سیگنال یا فاکتورهای رشد، ارائه اکسیژن درمانی یا استفاده از سلول های بنیادی، بسته شدن زخم را تشویق کنیم.

متخصصان باید مشخص کنند که آیا زخم به مراقبت استاندارد پاسخ می ‌دهد یا خیر، باید همه عوامل خطر بیمار شناسایی شوند و عوامل حیاتی از جمله عفونت زمینه‌ای، بیماری، وجود بیوفیلم و عوامل مرتبط با بیمار باید مورد توجه قرار گیرند. هنگامی که عوامل خطر و استاندارد مراقبت، زخم های سخت ترمیم شونده را برطرف کرد، می توان درمان های پیشرفته را در نظر گرفت.

عوامل اجتماعی:

جنبه‌های بیمار محور مانند عوامل خطر روانی، بیرونی و فیزیکی برای آماده‌سازی بستر زخم و بهبود مناسب باید مورد توجه قرار گیرند.

عوامل روانی اجتماعی:

سلامت روان و آموزش مداوم می تواند به توانایی بیمار برای درک بهتر برنامه مراقبت کمک کند.

بیماران مبتلا به زوال عقل باید از حمایت اجتماعی برای خودمراقبتی برخوردار شوند.

پزشک باید در هنگام توضیح برنامه های مراقبتی به بیمار از استفاده از اصطلاحات پزشکی خودداری کند و دستورالعمل های روشنی را در سطح دانش بیمار ارائه دهد.

عوامل فیزیکی:

توانایی فیزیکی به اثربخشی بهبود زخم کمک خواهد کرد.

عدم تحرک، مراقبت از خود و توانایی بیمار را در استفاده مناسب از محصولات یا پانسمان ها و نظارت بر وضعیت بهبود، مختل می کند.

عوامل بیرونی:

  • شرایط بیرونی و زندگی
  • زندگی به تنهایی یا در انزوای اجتماعی
  • فاصله از مطب بالینی
  • شرایط اقتصادی

این عوامل می ‌توانند بر توانایی بیماران برای بهبود تأثیر بگذارند و عوامل غیرقابل کنترلی هستند که پزشک باید در هنگام ایجاد یک برنامه مراقبتی با بیمار در نظر بگیرد.


شما عزیزان می توانید جهت دریافت مشاوره زخم و رزرو نوبت از شنبه تا پنجشنبه، ۹ صبح الی ۷ شب با شماره تلفن ۰۹۱۲۸۳۹۴۹۲۲ تماس حاصل فرمایید.

کلینیک زخم پلاس: تهران، جنت آباد، خیابان شهید کبیری طامه (شاهین شمالی)، تقاطع خیابان بهار و امام حسین (ع)، بیمارستان فوق تخصصی عرفان نیایش، طبقه MZ، کلینیک تخصصی زخم و استومی


کلینیک زخم پلاسمشاهده نوشته ها

Avatar for کلینیک زخم پلاس

کلینیک زخم پلاس، با بهره‌گیری از مجرب‌ترین درمانگران زخم کشور و اولین مولف درسنامه روش‌های نوین درمان زخم، در صورت نیاز، همواره مشتاق کمک به شما عزیزان گرامی است.

بدون دیدگاه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *